- ACCPress.com – تازه های حسابداری - http://www.accpress.com/news -

فرصت ها و تهدید های اجرای IFRS در صورت های مالی شرکت ها(بخش دوم)

IFRS فرصت شفاف سازی یا تهدید پنهان کاری

 منصور شمس احمدی- عضو شورای عالی انجمن حسابداران خبره ایران

 طبق مصوبات سازمان بورس و اوراق بهادار، بانک ها، شرکت های بیمه و شرکت های با سرمایه بیش از ۱۰۰۰ میلیارد تومان، باید علاوه بر تهیه صورت های مالی براساس استانداردهای حسابداری کشور، در سال ۱۳۹۵ صورت های مالی را براساس استانداردهای بین المللی حسابداری (IFRS) نیز تهیه کنند.


ارائه صورت های مالی براساس IRFS و به ویژه یادداشت های پیوست آن، از جمله یادداشت های مربوط به قضاوت ها و برآوردهای مدیریت و همچنین ریسک های شرکت و سیاست های مدیریت برای کنترل آنها، به جای یادداشت های غیر ضروری موجود، بر شفافیت اطلاعات مالی می افزاید. افزون بر آن، ارائه صورت های مالی بر اساس استانداردهای بین المللی، سرمایه گذاری خارجی را تسهیل می کند.
به نظر می رسد بسیاری از سرمایه گذاران خارجی به دلیل نداشتن اطلاعات کافی، ترجمه های مبهم و نامفهوم و همچنین گزارش های نادرست بر این باور باشند که استانداردهای حسابداری در ایران با انواع مشابه بین المللی تفاوت زیادی دارد. اگر واژه Corporate Governance (حاکمیت شرکتی) را در اینترنت جست وجو کنید، در سایت ویکی پدیا مشاهده خواهید کرد که دو استاد در دانشگاه های ایران، براساس تحقیقی بی پایه و نادرست با ارائه یکسری فرمول ثابت کرده اند که در ایران استانداردهای حسابداری رعایت نمی شود، صورت جریان وجوه نقد تهیه نمی شود و از ورود سهامداران جزء به مجامع عمومی جلوگیری می شود.

در چنین شرایطی، جز این نمی توان انتظار داشت که سرمایه گذاران خارجی وضعیت استانداردهای حسابداری ما را چیزی شبیه رانندگی مان تصور نکنند.
واقعیت این است که استانداردهای حسابرسی ما به طور کامل و استانداردهای حسابداری مان بیش از ۹۰ درصد مشابه استانداردهای بین المللی است.
چالش اصلی در به کارگیری IFRS موضوع ارزش منصفانه (Fair Value) است. طبق IFRS، ابزارهای مالی (دارایی ها و بدهی های مالی) باید براساس ارزش منصفانه در صورت های مالی منعکس شوند.
ارزش منصفانه عبارت است از: قیمتی که در ازای فروش یک دارایی دریافت می شود یا بابت پرداخت یک بدهی در یک معامله حقیقی میان فعالان بازار در تاریخ اندازه گیری مورد استفاده قرار می گیرد. بحث انگیزترین سرفصل های مشمول به کارگیری ارزش منصفانه در تهیه صورت های مالی، عبارت است از سرمایه گذاری ها، سرمایه گذاری در املاک و دارایی های نگهداری شده برای فروش.
طبق بند ۴۶ استاندارد سرمایه گذاری ها (IAS 39)، در صورتی که برای سرمایه گذاری در سهام بازار فعالی وجود نداشته باشد و ارزش منصفانه آنها را نتوان به نحوی قابل اتکا اندازه گیری کرد، آن سرمایه گذاری ها باید به بهای تمام شده در صورت های مالی منعکس شوند. متوسط درصد سهام شناور در دنیا ۱۰۰ درصد و در ایران حدود ۱۵ درصد است.

بنابراین قیمت های تابلو در همه موارد نمی تواند معرف ارزش منصفانه سهام باشد. در مورد سرمایه گذاری های غیربورسی نیز به دلیل نبود اطلاعات قابل اتکا و عدم امکان استفاده از ارزیابان حرفه ای، این سرمایه گذاری ها هم باید به بهای تمام شده در صورت های مالی آنها منظور شوند.
بدیهی است پس از تست کاهش ارزش، در صورت لزوم سرمایه گذاری ها پس از کسر کاهش ارزش انباشته در صورت های مالی منعکس خواهند شد.
سرمایه گذاری در املاک نیز به دلیل عدم امکان استفاده از ارزیابان حرفه ای، طبق بند ۳۰ استاندارد سرمایه گذاری در املاک (IAS 40) باید به بهای تمام شده در صورت های مالی انعکاس یابد.

در مورد دارایی های غیرجاری نگهداری شده برای فروش نیز، طبق بند ۱۵ استاندارد بین المللی شماره ۵ (IFRS 5) حداقل بهای تمام شده و ارزش منصفانه باید به عنوان معیار اندازه گیری در نظر گرفته شود. استفاده از ارزش های منصفانه غیرقابل اتکا برخلاف استانداردهای بین المللی است. ارائه همزمان دو صورت مالی یکی براساس استانداردهای مالی و دیگری براساس IFRS (با ارزش های منصفانه غیرقابل اتکا)، موجب سردرگمی استفاده کنندگان شده و نه تنها به شفافیت اطلاعات مالی کمکی نمی کند، بلکه موجب پنهان شدن زیان های عملیاتی و ایجاد حباب قیمت ها در بورس خواهد شد.

منبع:دنیای اقتصاد